Bir sonbahar sabahıydı. Rüzgâr, sararmış yaprakları sokaklarda sürüklüyor, İstanbul’un gri sokaklarına içsel bir yalnızlık serpiyordu. Anlam veremediği bir boşlukla yürüyen adam, köşedeki eski kitapçının vitrininde takıldı kaldı. Vitrinde, solgun sayfaları arasında unutulmuş bir şiir kitabı vardı. Kitabın arkasında yansıyan bir silüet: Didem. İlk bakışta bir şey olmadı. Ama zamanın içinden geçerken, birbirlerini sanki yıllardır tanıyorlarmış gibi hissettiler. Rastlantıydı belki ama sanki yazgının içine gizlenmiş bir mısraydılar artık: “Daha dün yabancıydık, şimdi en derinden içimdesin…” Birlikte geçirilen her gün bir şarkıya dönüştü. Didem’in kahkahası, rüzgarın melodisi gibiydi gözleri baharın içinden süzülen güneş gibi parlaktı. Adamın içi ilk kez sessiz değildi artık. O güne kadar dinlediği tüm şarkılar ona boş gelirdi… ama şimdi, her notada Didem vardı. Araba radyosunda çalan ezgiler, vapurda çalan sokak müziği, hatta yürürken ayağına takılan eski bir şarkı – hepsi Didem’i anlatıyordu. Sonbahar, yerini ilkbahara bırakırken Didem gitmeye karar verdi. Kimi aşklar mevsimlikti, kimi aşklar kalıcıydı ama bazıları sadece var olmak için yaşanırdı… O, kendi yolculuğuna çıkmalıydı. Sebebini söylemeden gitti. Arkasında sadece birkaç kitap, bir not ve son bir bakış bıraktı. “Kalbim her atışta seni fısıldarken, Susmak mümkün mü Didem, sen varken?” Zaman geçti. Adam sokakta yürürken hâlâ onu hissediyor. Bir şarkı çalınca içi titriyor. Camdan dışarı bakarken gökyüzünde onun gülüşünü arıyor. Belki de Didem artık yoktu, ama onun varlığı sadece fiziksel değildi. Her sabah gözleri hâlâ onu ararken, her gece rüyalarında onun ismiyle uyanırken… Bir defterin kenarına şunu yazdı: “Bilmiyorum beni sana ne bu kadar bağladı… Belki de hep vardın içimde, şimdi adınla anladım…” Ve işte bu hikâye, bir gün bir şarkıya dönüştü. Adını “Bahar Gözlüm” koydu. Belki Didem bu şarkıyı hiçbir zaman duymayacaktı… ama o artık her şarkının içindeydi. Söz: Erdem UZUN Müzik: Sulemreuzun Production: Giftofmelodyofficial
